Świeże zakażenie kobiety ciężarnej krętkami powoduje uszkodzenie naczyń kosmków i poprzez krążenie łożyskowe krętki przedostają się do płodu. Do zakażenia płodu dochodzić może od chorej matki poprzez łożysko po 4 miesiącu ciąży — powstaje fetopatia kiłowa. Wcześniejsze nieleczone zakażenie kiłą może doprowadzić do obumarcia płodu lub poronienia (Palitzsch, 1976). Infekcja kiłowa uogólniając się może spowodować uszkodzenie wielu narządów, w tym także ośrodkowego układu nerwowego (nacieczenia opon mózgowo-rdzeniowych, uszkodzenia naczyń mózgowych doprowadzające do ognisk rozmiękania i powstawania licznych drobnych kilaków itp.).
Kila ośrodkowego układu nerwowego u noworodków należy obecnie do bardzo rzadkich chorób, a jej obraz kliniczny jest różnorodny. Kiła nie leczona może spowodować przedwczesny poród lub urodzenie martwego dziecka. Najbardziej typowymi objawami kiły wrodzonej u noworodka są zmiany w błonie śluzowej nosa o typie krwisto-ropnej wydzieliny ze skłonnością do krwawień pęcherzyca skóry umiejscowiona głównie na dłoniach, stopach oraz wiele innych objawów skórnych i na błonach śluzowych jamy ustnej oraz odbytu, powiększenie wątroby, śledziony, żółtaczka, kiłowe zapalenie płuc (pneumonia alba), zmiany zapalne chrząstek przynasadowych doprowadzające następnie do tzw. nosa siodełkowatego. Występowanie typowych tzw. styg-matów kiłowych należy obecnie do rzadkości. Dotyczą one nosa określanego siodełkowatym, różnych zmian kostnych, zmian bliznowatych na skórze, wargach i wokół ust (tzw. blizny Fourniera). Rzadko stwierdzać można obecnie u dzieci tzw. triadę Hutchinsona; ząbkowane i półksiężycowate zęby, miąższowe zapalenie rogówki oka (keiatitis parenchymałosa) i głuchota (lub znaczny niedosłuch). Objawy uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego wyrażają się u dzieci opóźnieniem rozwoju psychoruchowego, bardzo rzadko niedowładami, częściej natomiast zmianami zapalnymi cpon mózgowo-rdzeniowych, wodogłowiem i(lub) zanikiem prostym nerwu wzrokowego. Zupełnie wyjątkowo może występować nierówność źrenic, wreszcie u dzieci starszych zespół Ar-gylla i Robertsona (brak reakcji źrenic na światło, przy zachowanej reakcji na zbieżność). Niezwykle rzadko stwierdzać można u starszych dzieci zesipoły wią-dti rdzenia lub porażenia postępującego, których w naszej praktyce nie obserwowaliśmy już od wielu lat.
Ustalenie rozpoznania kiły wrodzonej u dziecka opiera się na obrazie klinicznym, a zwłaszcza na ocenie licznych odczynów serologicznych oraz stwierdzeniu obecności krętków bladych w materiale pobranym do badania z powierzchni sączących wykwitów. Nie leczona kiła wczesna może jeszcze w okresie niemowlęcym prowadzić do nawrotów choroby — kłykciny w okolicy sromu i odbytu (Palitzsch, 1976). Należy tu jednak podkreślić, że dzięki możliwościom wczesnego rozpoznawania kiły wrodzonej oraz jej leczenia nie ma ona praktycznie znaczenia w etiopatogenezie mózgowego porażenia dziecięcego.
Źródło:
- Witamina B12
- Witamina D
- Praca z dzieckiem z porażeniem mózgowym / Aldona Kotkowska-Szulżyk.// Edukacja
i Dialog. - 2005, nr 7, s. 35-41
